استقبال تودهای از مفاهیم روانشناسی بیشتر از این که ریشه در اشتیاق به درک عمیق دیگری داشته باشه، ناشی از کشف یک سازوکار دفاعی بود: استفاده از برچسبهای بالینی برای تطهیر اهمالکاری و انفعال فردی. محبوبیت روانشناسی مدرن حاصل جهش و رشد در همدلی انسانی نبود بلکه نتیجۀ کشف ادبیاتی فریبنده و شیک بود که ناتوانیهای ارادی و تنبلی هامون رو به آسیبهای ناگزیر با برچسب های طویل تبدیل میکرد. زبان روانشناسی از روزی خریدار پیدا کرد که فهمیدیم میشه با واژگانش روی سستی و کم کاری هامون ردای درمانگری و تروما بپوشونیم.