شعر های ناشناخته

[_Hani_]

گاهی اوقات از شعر هایی خوشمون میاد که کمتر کسی اونا رو شنیده یا شاعر های ناشناخته ای دارن؛
اینجا به اشتراک بزارید^^

 

[_دکتر لکتر(☀️)_]

شب بود. داشتم به پادکست "شعر با صدای شاعر"(یا همچین چیزی) گوش می دادم. چشمام بسته بودن‌. خواب بودم، بیدار بودم‌. منتظر بودم صبح بشه. بین این اشعاری که خونده میشدن شعری بود که کم کم منو بیدار کرد.
شعر در رابطه با حرف های پدری برای دخترش بود. کلماتی که پدر ها اکثرا به زبون نمیارن.
کلماتی که به شکل کوبیدن محکم در، جلوی اخبار به خواب رفتن و پیاده روی های طولانی وسط پذیرایی خودشون رو نشون میدن.
کلماتی که بیشتر برای تسلی خود پدر گفته میشد، نه دخترش. دختر فقط یه پل بود. پلی به وجود شاعر، پدر، والد، ایرانی. اون نسخه از خودش که زیر هوای آلوده ی تهران گم و گور شده. شعر غمگین بود. آشنا بود. شعر قشنگ بود.
متن شعر رو در باکس زیر قرار میدم

متن مخفی: مهدی حمیدی شیرازی

شعر از تهران به نیویورک(یا)نامه ای به دخترم
نازنین، ای سپیدی روزم

واپسین شادی شب‌افروزم

ای ز یک لحظه اشتباه پدر

چون پدر، غرق در گناه پدر

بی‌گنه‌تفته ز آتش هستی

داده کفاره ی دمی مستی

از که نالم، که دشمن تو منم

اهرمن کیست؟ من خود اهرمنم

ما همه کشتگان یک نفسیم

در قفس‌ماندگان‌یک هوسیم

از بن خاک تا بر افلاک

خاک بر فرق هرکه آمد، خاک

خرما کشورا که آن عدم است

نه در آن شام، نه سپیده‌دم است

چند در بند این ریا بودن

که نبودن به است یا بودن؟

گفت دانا که «بود» رنج‌کشی‌ست

کاهش رنج، لذت است و خوشی است

هر که را در بلای بود شکی‌ست

خوب‌وبدناشناخته محکی‌ست

گر کسی بنگرد به باریکی

هست کمبود نور، تاریکی

نور و ظلمت چو تار و پود نیند

ناخوشی و خوشی، دو بود نیند

ناخوشی‌ها همه ز هستی‌هاست

دردِ هستی خمار مستی‌هاست

گر مرا پایِ این خمار نبود

دستِ تو در دهانِ مار نبود

ور گناهی مرا به عالم نیست

گر همین یک گنه بود کم نیست

چه گناهی بتر ز کاشتن است؟

زرد کردن ز تشنه‌داشتن است؟

گر نه دانسته‌ای و نه دانی

اینْت گفتارهای یزدانی

خلقِ حوا و آدم شیدا

رمز پنهان و قصهٔ پیدا

معنی آن نکوی زشت‌شده

چون شده خلق، از بهشت شده

معنی گول‌خورده و تفته

چون به خود آمده ز خود رفته

از بلندی خزیده زی پستی

یعنی؛ از نیستی سوی هستی

گندمی داده دردِ کاستنش

یعنی؛ آتش کشیده خواستنش

من تو را میل کاستن دادم

هستی و درد خواستن دادم

از حریم نهانی‌ات کندم

در ضمیر جهانت افکندم

عین شیطان شدم به راه‌بری

راندمت از بهشت بی‌خبری

تفسیر من از راوی این شعر صرف "پدر" نبود.
مادر. صاحبان حیوانات خانگی. آدمای عاشق که میترسن از دایره ی امن خاصی عشقشون رو خارج کنن.
راوی هر کس که به چیز/کسی احساس مسئولیت داره و تحت تاثیر حافظه ی جمعی... این طرفاست بود.

متن مخفی: ماجرای سراییدن شعر

حمیدی شیرازی میخواست دخترش رو از رفتن به نیویورک برای ادامه ی تحصیل منصرف کنه. شاعر شرقی ایران شناس از مصرف گرایی آدمای بلوند می‌ترسید. از عشق ورزیدن تو باری که لامپی برای دیدن صورت طرف مقابل نداره می‌ترسید. از "پدر نبودن" می ترسید. از گم شدن، گم کردن می‌ترسید. تلاش کرد منصرفش کنه و حداقل به جایی مثل سوئیس سوقش بده، ولی دخترش رفت و بعد از دو سال، خبر افسردگی شدیدش اومد. حمیدی تصمیم گرفت شعری برای ترغیب بازگشت دخترش بنویسه، اما همین که شروع به نوشتن کرد تبدیل به یه اعتراف نامه ی سوگوارانه(؟)از زبان تموم پدرای "ترسیده" شد.

متن مخفی: ارجاع سینمایی

حقیقتش نمیتونم انکار کنم که بخشی از برانگیختگی من برای این شعر به شباهت غیرقابل انکارش به محتوای سریال "تویین پیکس" دیوید لینچ داشت. اگه این داستان رو در نظر بگیریم این اعترافات معنای مجازی ندارن، به معنای واقعی کلمه رخ دادن و شعر با پدر داستان که نماد اثر سنت، ترس و بحران وجودی والد و جامعه بر دختران و به طور کلی جوانان بود همخوانی بالایی داشت.