Rasta
Stephen
- نوشتهها
- 28
- پسندها
- 276
- شهر
- تهران
- مرکز سمپاد
- فرزانگان یک
- سال فارغ التحصیلی
- 1407
من و شمع صبحگاهی سزد ار به هم بگرییمبگذار تا بگرییم چون ابر در بهاران
کز سنگ ناله خیزد روز وداع یاران
که بسوختیم و از ما بت ما فراغ دارد
من و شمع صبحگاهی سزد ار به هم بگرییمبگذار تا بگرییم چون ابر در بهاران
کز سنگ ناله خیزد روز وداع یاران
گداخت جان که شود کار دل تمام و نشدمن و شمع صبحگاهی سزد ار به هم بگرییم
که بسوختیم و از ما بت ما فراغ دارد
پیوسته آرزو کنمت بلکه آرزوگداخت جان که شود کار دل تمام و نشد
بسوختیم در این آرزوی خام و نشد
بی همگان به سر شود بی تو به سر نمیشودپیوسته آرزو کنمت بلکه آرزو
از شرم ناتوانی خود جان به سر شود
اما تو بگو دوستی ما به چه قیمت؟بی همگان به سر شود بی تو به سر نمیشود
داغ تو دارد این دلم جای دگر نمیشود
همان به که امشب تماشا کنیماما تو بگو دوستی ما به چه قیمت؟
امروز به این قیمت فردا به چه قیمت؟
ای خیره به دلتنگی محبوس در این تنگهمان به که امشب تماشا کنیم
چو فردا شود فکر فردا کنیم
آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد؟ای خیره به دلتنگی محبوس در این تنگ
این حسرت دریاست تماشا به چه قیمت؟
آسمان بار امانت نتوانست کشیدآسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد؟
بال وقتی قفس پر زدن چلچله هاست
ای مردمان ای مردمان از من نیاید مردمیآسمان بار امانت نتوانست کشید
قرعه کار به نام من دیوانه زدند
من از برای مصلحت در حبس دنیا مانده امای مردمان ای مردمان از من نیاید مردمی
دیوانه هم نندیشد آن کاندر دل اندیشیدهام
ز کجا آمدهام آمدنم بهر چه بود؟من از برای مصلحت در حبس دنیا مانده ام
حبس از کجا من از کجا مال که را دزدیده ام
گشته ام در جهان و آخر کارز کجا آمدهام آمدنم بهر چه بود؟
به کجا میروم آخر ننمایی وطنم
نابرده رنج گنج میسر نمیشودگشته ام در جهان و آخر کار
دلبری برگزیده ام که مپرس
من کیسه ها میدوختم در حرص زر میسوختمنابرده رنج گنج میسر نمیشود
مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد
پدرت گوهر خود را به زر و سیم فروختمن کیسه ها میدوختم در حرص زر میسوختم
ترک گدارویی کنم چون گنج دیدم در کمین
بیا کز عشق تو دیوانه گشتمپدرت گوهر خود را به زر و سیم فروخت
پدر عشق بسوزد که در آمد پدرم
بیا بیا که شدم در غم تو سوداییبیا کز عشق تو دیوانه گشتم
وگر شهری بدم ویرانه گشتم
نصیحت گوش کن جانا که از جان دوستتر دارندبیا بیا که شدم در غم تو سودایی
درآ درآ که به جان آمدم ز تنهایی
به جانت کز میان جان ز جانت دوستتر دارمنصیحت گوش کن جانا که از جان دوستتر دارند
جوانان سعادتمند پند پیر دانا را