جدیدترین‌ها
توسط:
سمپادلاین

جای تو توی جمع سمپادلاین خالیه!

اینجا سمپادی‌ها از درس و روزهای مدرسه تا علاقه‌ها و دغدغه‌های زندگی حرف می‌زنن. تو هم به جمعمون بپیوند؛ از تجربه‌هات بگو، سؤال‌هات رو بپرس و با آدم‌هایی که علایق مشترک دارین آشنا شو.

با ثبت‌نام در انجمن، می‌تونی توی بحث‌ها شرکت کنی و موضوع تازه بسازی :)

جانا سخن از زبان ما میگویی

  • نویسنده موضوع نویسنده موضوع طوطو
  • تاریخ شروع تاریخ شروع
صلاح کار کجا و من خراب کجا...
 
ما گر ز دری پای کشیدیم، کشیدیم
امید ز هر کس که بریدیم، بریدیم
دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند
از گوشه بامی که پریدیم، پریدیم
 
دلم می‌خواست مرهم باشم و خود بی‌صدا می‌سوختم
همه از درد می‌گفتند و من در خویش می‌دوختم
 
روح را صحبت ناجنس عذابیست الیم
 
آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت
آیا چه خطا دید که از راه خطا رفت؟

تا رفت مرا از نظر آن چشم جهان‌بین
کس واقف ما نیست که از دیده چه‌ها رفت

بر شمع نرفت از گذر آتش دل، دوش
آن دود که از سوز جگر بر سر ما رفت

دور از رخ تو دم به دم از گوشهٔ چشمم
سیلاب سرشک آمد و طوفان بلا رفت

از پای فتادیم چو آمد غم هجران
در درد بمردیم چو از دست دوا رفت

دل گفت وصالش به دعا باز توان یافت
عمریست که عمرم همه در کار دعا رفت

احرام چه بندیم؟ چو آن قبله نه این جاست
در سعی چه کوشیم؟ چو از مروه صفا رفت

دی گفت طبیب از سر حسرت چو مرا دید
هیهات‌ که رنج تو ز قانون شفا رفت

ای دوست به پرسیدن حافظ قدمی نه
زان پیش که گویند که از دار فنا رفت

غزل ۸۲؛ حافظ
 
دل را ز خود برکنده‌ام با چیز دیگر زنده‌ام
عقل و دل و اندیشه را از بیخ و بن سوزیده‌ام
 
تو منو دوست نداشتی، تو اینکه من دوستت داشتم رو دوست داشتی.
منبع یادم نیست.
 
  • لایک
واکنش‌ها[ی پسندها]: spiron
بسوخت حافظ و کس حالِ او به یار نگفت
مگر نسیم پیامی خدای را ببرد
 
من گمان می‌کردم
دوستی همچون سروی سرسبز
چهار فصلش همه آراستگی است
من چه می‌دانستم
هیبت باد زمستانی هست...
من چه می‌دانستم
سبزه می‌پژمرد از بی‌آبی
سبزه یخ می‌زند از سردی دی
من چه می‌دانستم
دلِ هر کس دل نیست
قلب‌ها ز آهن و سنگ
قلب‌ها بی‌خبر از عاطفه اند
سخن از مهر من و جور تو نیست
سخن از متلاشی شدن دوستی است
و عبث بودن پندارِ سرورآورِ مهر
 
متن مورد علاقم حقیقتا یه کلمه است.

کاش.
 
هنگام دفنم آمدى بين جماعت ديدمت / در حين تلقين بغض تو دارد تكانم مىدهد
 
هركسى را همدمِ غم‌ها و تنهايى مدان / سايه هم راهِ تو می‌آید ولى همراه نيست
 
"اوردوز کردم. به این فکر می‌کنم که مهمتر از اوردوز، صبح روز بعدشه. مهمتر از حرف‌هایی که نزدیم، حرفاییه که بعدش میزنیم. مهمتر از چایی که میخوری، سیگاریه که بعدش میکشی. مهمتر از کتابی که بهت می‌دم، فکریه که بعدا موقع خوندن اون کتاب به سرت میزنه. من آدم بعدترها نبودم و الان یاد می‌گیرم گاهی زمان رو کش بدم."
 
اگر جنگیده بودم، دستِ‌کم حسرت نمی خوردم
ولی من بر شکست بی جدال خویش می‌گریم
به گردم حلقه می بندند یاران و نمی دانند
که من چون شمع هرشب بر زوال خویش می‌گریم
 
حرف‌های ما هنوز ناتمام
تا نگاه می‌کنی
وقت رفتن است
باز هم همان حکایت همیشگی
پیش از آنکه باخبر شوی
لحظه عزیمت تو ناگزیر می‌شود
آی...
ناگهان
چقدر زود
دیر می‌شود

_
قیصر امین‌پور
 
این قافلهٔ عمر عجب می‌گذرد
دریاب دمی که با طرب می‌گذرد
ساقی غم فردای حریفان چه خوری
پیش آر پیاله را که شب می‌گذرد

خیام-رباعی شماره ۶۶
 
شما برای پاسخ‌دادن باید به انجمن ورود کنید.
عقب
بالا